یه جایی

یه چیزی

یه کسی.

گاهي اوقات... فقط مي خواهي كه نباشي،‌ هرآنجايي كه همه چيز هست،تو نباشي.

آنگاه که نمادی از امید 

در فنجان قهوه ات نمی بینی

و آنگاه که در طالع این ماهت نیز

خبری از معجزه نیست.

بدان که خدا همه چیز را به دست خودت

سپرده تا بهترین ها را به ارمغان آوری.

همین امروزو فردا   دل می زنم به دریا

گذشت زمان بر آن ها که منتظر می مانند بسیار کند، بر آن ها که می هراسند بسیار تند، ‏بر آن ها که زانوی غم در بغل می گیرند بستار طولانی،و بر آن ها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه ‏است.   اما، برآن ها که عشق می ورزند،  زمان  راآغاز و پایانی نیست.                       ‏
‏

همیشه روی پله آخر خوشبختی احساس بدبختی می کنی !

هر چقدر بیشتر احساس بدبختی کنی همونقدر خوشبختی!

درست وقتی حس می کنی همه چیز خوبه....خوبه خوبه....می ترسی!

از این که اینقدر اسیرش شدی....اسیر این به اصطلاح خوشبختی!

هر چقدر خوشی ات بیشتر باشه بیشتر می ترسی!

حالا.....تو چقدر خوشبختی؟

 تلخ تر از این فنجون قهوه....حرف های تکراری...

                     داغ بعضی چیزا تا عمر داری روی دلت می مونه....

بی تو در حصار این شب سیاه عقده های گریه شبانه ام در گلو شکسته است.

شب به خیر......

  " چشمانت را پر از بهانه زیستن خواهم کرد

           با شکوفه های تک در خت خانه ام

                            در هر بهار

          و برایت خواهم گفت که یقین راه درازی است

           و گاه

            به کوتا هی یک آه.....!"

کسی با سکوتش
مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد
کسی با نگاهش
مرا تا درندشت دریای خون برد
مرا بازگردان
مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان

چشمانش را بست و در سکوت های روحش سپاس را به جا آورد.

اما چون از فراز تپه فرود آمد اندوهی او را فرا گرفت و در دل خود اندیشید:

چگونه آسوده خاطر و خرسند از اینجا بروم؟

چه روزهای درازی که در میان این دیوارها به سر بردم.

کیست که بی اندوه از تنهایی و درد خود جدا شود؟