زبانم روزی شهادت خواهد داد که چه نا گفتنی ها با او گفته ام.

  بی قاعده، جوری که زن تناردیه را با ژان والژان توی کافی شاپ ببینی.                                             بی خبری، جوری که حتی خود شکسپیرش هم از پشت پرده های هملت و اوفلیایش خبر نداشته باشد، آشفتگی، جوری که دخترهای بیست و هفت ساله ی دست و پا چلفتی سالی سه بار شوهرهای مایه دار کنند و سردرگمی، جوری که برای امتحان سه شنبه صبحت دوشنبه صبح بزنی بیرون